๖. วกุลปุปผิยเถราปทาน

ชนทั้งหลายรู้จักชื่อข้าพเจ้าว่านารทะ รู้จักข้าพเจ้าว่ากัสสปะ โดยโคตร ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้เลิศกว่าสมณะทั้งหลาย ซึ่งเทวดาสักการะแล้ว

ทรงไว้ซึ่งอนุพยัญชนะ ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ข้าพเจ้าจึงยกประคองดอกพิกุลขึ้นบูชาพระพุทธเจ้า

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ในกัปที่ ๗๔ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์พระนามว่าโรมสะ ทรงเครื่องประดอกไม้ มียาน กำลังพล และพาหนะพรั่งพร้อม

|๒๒๘.๒๙| นารโท อิติ เม นามํ กสฺสโป อิติ มํ วิทู อทฺทสํ สมณานคฺคํ วิปสฺสึ เทวสกฺกตํ ฯ |๒๒๘.๓๐| อนุพฺยญฺชนธรํ พุทฺธํ อาหุตีนํ ปฏิคฺคหํ วกุลปุปฺผํ ปคฺคยฺห พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ |๒๒๘.๓๑| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๒๒๘.๓๒| จตุสตฺตติโต กปฺเป โรมโส นาม ขตฺติโย อามุตฺตมาลาภรโณ สโยคฺคพลวาหโน ฯ |๒๒๘.๓๓| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา วกุลปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ วกุลปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ชนทั้งหลายรู้จักชื่อเราว่านารทะ รู้จักเราว่ากัสสปะ เราได้เห็นพระพุทธ- เจ้านามว่าวิปัสสี ผู้เลิศกว่าบรรดาสมณะ อันเทวดาสักการะ ทรงไว้ซึ่ง อนุพยัญชนะ สมควรรับเครื่องบูชา เราถือเอาดอกพิกุลไปบูชาแด่พระ- พุทธเจ้า ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ในกัลปที่ ๗๔ แต่กัลปนี้ ได้มีพระมหากษัตริย์พระนามว่าโรมสะ ทรงสวมพวง ดอกไม้เป็นอาภรณ์ มียาน พล และพาหนะพรั่งพร้อม คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระวกุลปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ วกุลปุปผิยเถราปทาน.