๓. สัจจสัญญกเถราปทาน

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าเวสสภู มีหมู่ภิกษุแวดล้อม ทรงแสดงอริยสัจช่วยมหาชนให้สงบเย็น

ข้าพเจ้าถึงความเป็นคนน่าสงสารอย่างยิ่ง ได้ไปสู่ที่ประชุม นั่งฟังธรรมของพระศาสดา

ข้าพเจ้าครั้นฟังธรรมของพระศาสดานั้นแล้ว (ตายแล้ว)ได้ไปเกิดยังเทวโลก อยู่ในเทพบุรีนั้นตลอด ๓๐ กัป

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ความทรงจำไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัจจสัญญา(การได้ความทรงจำในสัจจะ)

ในกัปที่ ๒๖ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่ง มีพระนามว่าเอกผุสสิตะ ทรงเป็นใหญ่ในหมู่ชน มีพลานุภาพมาก

|๒๑๕.๑๑| เวสฺสภู นาม ภควา ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขโต เทเสติ อริยสจฺจานิ นิพฺพาเปนฺโต มหาชนํ ฯ |๒๑๕.๑๒| ปรมการุญฺญปตฺโตมฺหิ สมิตึ อคมาสหํ โสหํ นิสินฺนโก สนฺโต ธมฺมํ อสฺโสสิ สตฺถุโน |๒๑๕.๑๓| ตสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน เทวโลกํ อคจฺฉหํ ตึส กปฺปานิ เทเวสุ อวสึ ตตฺถหํ ปุเร ฯ |๒๑๕.๑๔| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ สญฺญมลภึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สจฺจสญฺญายิทํ ผลํ ฯ |๒๑๕.๑๕| ฉพฺพีสมฺหิ อิโต กปฺเป เอโก อาสึ ชนาธิโป เอกผุสฺสิตนาโมว จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๒๑๕.๑๖| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สจฺจสญฺญโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สจฺจสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าเวสสภู ทรงแวดล้อมด้วยภิกษุสงฆ์ เมื่อทรง ยังมหาชนให้ดับ (ร้อน) จึงแสดงอริยสัจ เราเป็นผู้สมควรได้รับความ กรุณาอย่างยิ่ง ได้ไปสู่ที่ประชุม เรานั้น ได้นั่งฟังธรรมของพระศาสดา ครั้นเราฟังธรรมของพระศาสดานั้นแล้ว ได้ไปสู่เทวโลก เราได้อยู่ในเทพ บุรีนั้นตลอด ๓๐ กัลป ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้สัญญา ในกาลนั้น ด้วยการได้สัญญานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัจสัญญา ใน กัลปที่ ๒๖ แต่กัลปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง เป็นจอม แห่งชน มีนามว่าเอกผุสสิตะ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิ- สัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธ- ศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระสัจจสัญญกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ สัจจสัญญกเถราปทาน.