๔. อธิมุตตเถรคาถา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ · อ้างว่าได้รับอนุญาต แต่ยังไม่มีเอกสาร
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๔. อธิมุตตเถรคาถา ภาษิตของพระอธิมุตตเถระ ทราบว่า ท่านพระอธิมุตตเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
ภิกษุผู้ขวนขวายในการบำรุงร่างกาย ยังติดสุขอยู่ทางร่างกาย เมื่อสิ้นชีวิตโดยพลัน จะมีความเป็นสมณะที่ดีได้ที่ไหน
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๔๔}
ฉบับหลวง
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๖ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๘ ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ เถร-เถรีคาถา ๔. อธิมุตตเถรคาถา สุภาษิตชี้โทษความเกียจคร้าน
|๒๕๑.๑๑๔| ๔ กายทุฏฺฐุลฺลครุโน หิยฺยมานมฺหิ ชีวิเต สรีรสุขคิทฺธสฺส กุโต สมณสาธุตาติ ฯ อธิมุตฺโต เถโร ฯ
เมื่อชีวิตจะสิ้นไป ความเป็นสมณะที่ดีจักมีแก่ภิกษุผู้เกียจคร้าน ผู้ติดอยู่ ในความสุขในร่างกายแต่ที่ไหน.