๑๕. หาริตเถรคาถา

ผู้ต้องการจะทำกิจที่ควรทำก่อนในภายหลัง ย่อมพลาดจากฐานะที่นำความสุขมาให้ และย่อมเดือดร้อนในภายหลัง

บุคคลพึงพูดถึงสิ่งที่ตนทำได้ ไม่พึงพูดถึงสิ่งที่ตนทำไม่ได้ บัณฑิตย่อมรู้จักบุคคลผู้ไม่ทำ ดีแต่พูด

|๓๒๑.๒๖๑| ๑๕ โย ปุพฺเพ กรณียานิ ปจฺฉา โส กาตุมิจฺฉติ สุขา โส ธํสเต ฐานา ปจฺฉา จมนุตปฺปติ ฯ |๓๒๑.๒๖๒| ยญฺหิ กยิรา ตญฺหิ วเท ยํ น กยิรา น ตํ วเท อกโรนฺตํ ภาสมานํ ปริชานนฺติ ปณฺฑิตา ฯ |๓๒๑.๒๖๓| สุสุขํ วต นิพฺพานํ สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิตํ อโสกํ วิรชํ เขมํ ยตฺถ ทุกฺขํ นิรุชฺฌตีติ ฯ หาริโต เถโร ฯ

เหมือนข้อ ๓๐๙.