๖. สัปปทาสเถรคาถา

ตั้งแต่เราบวชมาได้ ๒๕ พรรษา ไม่ได้ความสงบใจ แม้เพียงดีดนิ้วมือ

ชีวิตจะมีประโยชน์อะไรสำหรับเรา เราจะนำศัสตรามา คนอย่างเรา จะบอกลาสิกขาทำไมเล่า ควรตายเสียเถิด

คราวนั้น เราได้ฉวยมีดโกนขึ้นอยู่บนเตียงน้อย ได้จดมีดโกน เพื่อจะเชือดหลอดคอของตน

แต่นั้น โยนิโสมนสิการก็เกิดขึ้นแก่เรา โทษก็ปรากฏ ความเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

ต่อแต่นั้น จิตของเราก็หลุดพ้น ท่านจงมองเห็นธรรมว่าเป็นธรรมดีงาม เราบรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

|๓๕๒.๔๐๕| ๖ ปณฺณวีสติวสฺสานิ ยโต ปพฺพชิโต อหํ อจฺฉราสงฺฆาตมตฺตมฺปิ เจโตสนฺติมนชฺฌคํ ฯ |๓๕๒.๔๐๖| อลทฺธา จิตฺตสฺเสกคฺคํ กามราเคน อทฺทิโต พาหา ปคฺคยฺห กนฺทนฺโต วิหารานุปนิกฺขมึ ฯ |๓๕๒.๔๐๗| สตฺถํ วา อาหริสฺสามิ โก อตฺโถ ชีวิเตน เม กถํ หิ สิกฺขํ ปจฺจกฺขํ กาลํ กุพฺเพถ มาทิโส ฯ |๓๕๒.๔๐๘| ตทาหํ ขุรมาทาย มญฺจกมฺหิ อุปาวิสึ ปรินีโต ขุโร อาสิ ธมนึ เฉตฺตุมตฺตโน ฯ |๓๕๒.๔๐๙| ตโต เม มนสีกาโร โยนิโส อุทปชฺชถ อาทีนโว ปาตุรหุ นิพฺพิทา สมติฏฺฐถ ฯ |๓๕๒.๔๑๐| ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ปสฺส ธมฺมสุธมฺมตํ ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ สปฺปทาโส เถโร ฯ

นับตั้งแต่เราบวชมาแล้วได้ ๒๕ ปี ยังไม่เคยได้รับความสงบใจ แม้ชั่ว เวลาลัดนิ้วมือเลย เราไม่ได้เอกัคคตาจิต ถูกกามราคะครอบงำแล้ว ประคองแขนทั้งสองร้องไห้คร่ำครวญเข้าไปสู่ที่อยู่ด้วยคิดว่า จักนำศาตรา มา ชีวิตของเราจะมีประโยชน์อะไรเล่า ก็คนอย่างเราจะลาสิกขาเสีย อย่างไรได้ ควรตายเสียเถิดคราวนี้ เราได้ฉวยเอามีดโกนขึ้นไปนอน บนเตียง มีดโกนเล่มนั้นเราสะบัดดีแล้ว สามารถจะตัดเส้นเอ็นให้ขาดได้ ขณะนั้น โยนิโสมนสิการก็บังเกิดขึ้นแก่เรา โทษปรากฏแก่เรา ความ เบื่อหน่ายในสังขารก็เกิดขึ้นแก่เรา เพราะความเบื่อหน่ายในสังขารนั้น จิตของเราหลุดพ้นแล้ว ขอท่านจงดูความที่ธรรมเป็นธรรมดีเถิด วิชชา ๓ เราได้บรรลุแล้ว คำสอนของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว.