๙. ครหิตชาดก

มนุษย์ทั้งหลายผู้มีปัญญาทราม ไม่เห็นอริยธรรม กล่าวกันอย่างนี้ว่า เงินของฉัน ทองของฉัน ทั้งคืนทั้งวัน

ในเรือนหลังหนึ่งมีเจ้าของเรือนอยู่ ๒ คน ใน ๒ คนนั้น คนหนึ่งไม่มีหนวด นมยาน เกล้าผมมวย และเจาะหู ถูกซื้อมาด้วยทรัพย์เป็นจำนวนมาก ชายเจ้าของเรือนนั้นพูดเสียดแทงชนนั้นตั้งแต่วันที่มาถึงครหิตชาดกที่ ๙ จบ ๑๐. ธัมมัทธชชาดก (๒๒๐) ว่าด้วยผู้มีธรรมเป็นธงชัย (ท้าวสักกะตรัสถามปุโรหิตโพธิสัตว์ว่า)

ท่านดูเหมือนอยู่เป็นสุข ท่านจากบ้านเมืองมาสู่ป่าแห้งแล้ง นั่งเพ่งพินิจคิดอะไรอยู่ผู้เดียวที่โคนไม้ เหมือนคนกำพร้า (ปุโรหิตโพธิสัตว์กล่าวว่า)

หิรญฺญํ เม สุวณฺณํ เม เอสา รตฺตินฺทิวา กถา ทุมฺเมธานํ มนุสฺสานํ อริยธมฺมํ อปสฺสตํ

มนุษย์ทั้งหลายผู้มีปัญญาเขลา ไม่เห็นอริยธรรม พูดกันแต่ว่า เงินของเรา ทองของเรา ดังนี้ ทั้งกลางคืนและกลางวัน.

เทฺว เทฺว คหปตโย เคเห เอโก ตตฺถ อมสฺสุโก ลมฺพตฺถโน เวณิกโต อโถ องฺกิตกณฺณโก กีโต ธเนน พหุนา โส ตํ วิตุทเต ชนนฺติ ฯ ครหิตชาตกํ นวมํ ฯ ---------

ในเรือนหลังหนึ่ง มีเจ้าของเรือนอยู่ ๒ คน ใน ๒ คนนั้น คนหนึ่งไม่มี หนวด แต่มีนมห้อยยาน เกล้าผมมวย และเจาะหู เขาซื้อมาด้วย ทรัพย์มาก เจ้าของเรือนผู้นั้น ย่อมกล่าวเสียดแทงคนในเรือนนั้น ตั้งแต่แรกมาอยู่. จบ ครหิตชาดกที่ ๙.