๔. จูฬธนุคคหชาดก

พราหมณ์ ท่านถือเอาห่อเครื่องประดับทั้งหมดข้ามฝั่งไปแล้ว จงรีบกลับมารับฉันข้ามไปจากฝั่งนี้โดยเร็ว ณ บัดนี้ (นายโจรได้ฟังดังนั้นยืนอยู่ที่ฝั่งโน้นกล่าวว่า)

นางผู้เจริญได้เปลี่ยนเอาเราผู้ไม่เคยเชยชิด กับชายผู้เคยเชยชิดกันมานาน นางผู้เจริญคงจะเปลี่ยนเอาชายอื่นผู้ไม่ใช่ขาประจำ กับเราผู้เป็นขาประจำแน่นอน เราจะไปจากที่นี้ให้ไกลแสนไกล (สุนัขจิ้งจอกได้ฟังดังนั้น จึงได้กล่าวว่า)

นี่ใครหัวเราะดังลั่นอยู่ที่พุ่มตะไคร่น้ำ ที่นี้ไม่มีการฟ้อนรำ ขับร้อง ปรบมือ ประโคมดนตรี นางผู้มีตะโพกอันผึ่งผาย งดงาม เหตุไรหนอ ในเวลาที่ควรร้องไห้ เจ้ากลับหัวเราะ (ภรรยาของจูฬธนุคคหบัณฑิตกล่าวว่า)

โทษของผู้อื่นเห็นได้ง่าย ส่วนโทษของตนเห็นได้ยาก เจ้านั่นแหละเสื่อมสิ้นทั้งผัวทั้งชายชู้ ย่อมซบเซายิ่งกว่าเราเสียอีก (ภรรยาของจูฬธนุคคหบัณฑิตกล่าวว่า)

พญาเนื้อผู้ต่ำทราม เรื่องนี้จริงดังที่ท่านพูด เรานั้นไปจากที่นี้แล้ว จักอยู่ในอำนาจของผัวอย่างเดียว (ท้าวสักกเทวราชสดับคำของนางผู้ทุศีลไร้อาจาระ จึงตรัสว่า)

ผู้ใดลักถาดดินไปได้ ถึงถาดสำริดผู้นั้นก็ลักไปได้ บาปที่เจ้าได้กระทำแล้วนั่นแหละ เจ้าก็จักต้องกระทำมันอีก จูฬธนุคคหชาดกที่ ๔ จบ

สพฺพํ ภณฺฑํ สมาทาย ปารํ ติณฺโณสิ พฺราหฺมณ ปจฺจาคจฺฉ ลหุํ ขิปฺปํ มมฺปิ ตาเรหิทานิ โภ ฯ

ข้าแต่พราหมณ์ ท่านถือเอาห่อเครื่องประดับทั้งหมดข้ามฝั่งไปแล้ว ขอ จงรีบกลับมานำเอาฉันข้ามไปบัดนี้.

อสนฺถุตํ มํ จิรสนฺถุเตน นิมินิ โภตี อธุวํ ธุเวน มยาปิ โภตี นิมิเนยฺย อญฺญํ อิโต อหํ ทูรตรํ คมิสฺสํ ฯ

แน่ะนางผู้เจริญ ท่านนับถือเราผู้อันท่านไม่เคยเชยชิด เสียกว่าสามีผู้ที่ เคยเชยชิดมานาน นับถือเราผู้ไม่ใช่ผัวเสียยิ่งกว่าผัว นางผู้เจริญจะ พึงนับถือผู้อื่นยิ่งกว่าเราอีก เราจักไปให้ไกลยิ่งกว่าที่นี้อีก.

กายํ เอฬคณิคุมฺเพ กโรติ อหุหาสิยํ นยิธ นจฺจํ วา คีตํ วา ตาลํ วา สุสมาหิตํ อนมฺหิกาเล สุสฺโสณิ กินฺนุ ชคฺฆสิ โสภเน ฯ

ใครที่มาทำการหัวเราะอยู่ในพุ่มตะไคร้น้ำ ในที่นี้ก็ไม่มีการฟ้อนรำ ขับร้อง หรือการดีดสีตีเป่า แน่ะนางงามผู้มีตะโพกอันผึ่งผาย ทำไมเจ้า จึงมาหัวเราะอยู่ในเวลาที่ควรร้องไห้?

สิคาล พาล ทุมฺเมธ อปฺปปญฺโญสิ ชมฺพุก ชินฺโน มจฺฉญฺจ เปสิญฺจ กปโณ วิย ฌายสิ ฯ

แน่ะสุนัขจิ้งจอกพาลผู้โง่เขลา ชาติชัมพุกะ เจ้าเป็นสัตว์มีปัญญาน้อย เสื่อมจากปลาและชิ้นเนื้อ ซบเซาอยู่ เหมือนคนกำพร้า.

สุทสฺสํ วชฺชมญฺเญสํ อตฺตโน ปน ทุทฺทสํ ชินฺนา ปติญฺจ ชารญฺจ มมฺปิ ตฺวญฺเญว ฌายสิ ฯ

โทษของผู้อื่นเห็นได้ง่าย ส่วนโทษของตนเห็นได้ยาก เจ้านั่นแหละ เสื่อมจากผัว และชายชู้แล้ว ซบเซาแม้กว่าเราเสียอีก.

เอวเมตํ มิคราช ยถา ภาสสิ ชมฺพุก สา นูนาหํ อิโต คนฺตฺวา ภตฺตุ เหสฺสํ วสานุคา ฯ

แน่ะพระยาเนื้อชาติชัมพุกะ ท่านกล่าวอย่างใด ข้อนี้ก็เป็นอย่างนั้น ฉัน ไปจากที่นี้แล้ว จักเป็นหญิงอยู่ในอำนาจของผัว.

โย หเร มตฺติกํ ถาลํ กํสถาลมฺปิ โส หเร กตํเยว ตยา ปาปํ ปุนเปวํ กริสฺสสีติ ฯ จุลฺลธนุคฺคหชาตกํ จตุตฺถํ ฯ ---------

ผู้ใด นำภาชนะดินไป ถึงผู้นั้นจะพึงนำภาชนะสำริดไป บาปที่เจ้าทำไว้ แล้วนั่นแหละ เจ้าจะทำอย่างนั้นอีก. จบ จุลลธนุคคหชาดกที่ ๔.