๔. มาตุโปสกคิชฌชาดก

นี่นกแร้ง เจ้ากำลังคร่ำครวญหรือ คร่ำครวญไปทำไม เราไม่เคยได้ยิน ไม่เคยเห็นนกที่พูดภาษามนุษย์ได้ (แร้งตอบว่า)

เราเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอาศัยอยู่ที่ซอกเขา ท่านทั้ง ๒ นั้นจักทำอย่างไรหนอ เพราะเราตกอยู่ในอำนาจของท่านเสียแล้ว (ลูกนายพรานกล่าวว่า)

ธรรมดานกแร้งย่อมเห็นซากศพได้ ไกลถึงร้อยโยชน์มิใช่หรือ เพราะเหตุไร เจ้าแม้มาใกล้ข่ายและบ่วงแล้วก็ไม่รู้ (แร้งกล่าวว่า)

เมื่อใดสัตว์มีความเสื่อมในขณะจะสิ้นชีวิต เมื่อนั้นถึงจะมาใกล้ข่ายและบ่วงก็ไม่รู้ (ลูกนายพรานกล่าวว่า)

เจ้าจงเลี้ยงพ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอาศัยอยู่ที่ซอกเขาเถิด เราอนุญาต เจ้าจงไปพบพวกญาติโดยความสวัสดีเถิด (แร้งกล่าวว่า)

เต กถนฺนุ กริสฺสนฺติ วุฑฺฒา คิริทรีสยา อหํ พนฺโธสฺมิ ปาเสน นิลิยสฺส วสํ คโต ฯ

มารดาและบิดาของเราแก่เฒ่าชราแล้ว นอนอยู่ในถ้ำจักทำอย่างไรหนอ เราก็ติดบ่วงตกอยู่ในอำนาจของนายพราน?

กึ คิชฺฌ ปริเทเวสิ กา นุ เต ปริเวทนา นเม สุโต วา ทิฏฺโฐ วา ภาสนฺโต มานุสึ ทิโช ฯ

ดูกรแร้ง เหตุไรท่านจึงคร่ำครวญอยู่เล่า การคร่ำครวญของท่านเป็นอย่าง ไรหนอ แร้งพูดภาษามนุษย์ เราไม่เคยได้ยินหรือเห็นมาเลย.

ภรามิ มาตาปิตโร วุฑฺเฒ คิริทรีสเย เต กถนฺนุ กริสฺสนฺติ อหํ วสํ คโต ตว ฯ

ข้าพเจ้าเลี้ยงดูมารดาบิดาผู้แก่เฒ่าชรานอนอยู่ในถ้ำ มารดาบิดาท่านจักทำ อย่างไร เพราะข้าพเจ้าตกอยู่ในอำนาจของท่านเสียแล้ว.

ยนฺนุ คิชฺโฌ โยชนสตํ กุณปานิ อเวกฺขติ กสฺมา ชาลญฺจปาสญฺจ อาสชฺชาปิ น พุชฺฌสิ ฯ

เขาพูดกันว่า แร้งมองเห็นซากศพได้ไกลถึงร้อยโยชน์ เหตุไฉนท่าน แม้จะมาถึงข่าย และบ่วงก็ไม่รู้สึก.

ยทา ปราภโว โหติ โปโส ชีวิตสงฺขเย อถ ชาลญฺจ ปาสญฺจ อาสชฺชาปิ น พุชฺฌติ ฯ

เมื่อใด จะมีความพินาศ สัตว์จะถึงความสิ้นชีวิต เมื่อนั้นถึงแม้จะมา ถึงข่าย และบ่วงก็ไม่รู้สึกเลย.

ภรสฺสุ มาตาปิตโร วุฑฺเฒ คิริทรีสเย มยา ตฺวํ สมนุญฺญาโต โสตฺถึ ปสฺสาหิ ญาตเก ฯ

ท่านจงไปเลี้ยงดูมารดาบิดาผู้แก่เฒ่าชรา นอนอยู่ในถ้ำ เราอนุญาตให้ ท่านกลับไปหาพวกญาติโดยสวัสดี.

เอวํ ลุทฺทก นนฺทสฺสุ สห สพฺเพหิ ญาติภิ ภริสฺสํ มาตาปิตโร วุฑฺเฒ คิริทรีสเยติ ฯ มาตุโปสกคิชฺฌชาตกํ จตุตฺถํ ฯ ---------

ดูกรนายพราน เมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านจงเพลิดเพลินพร้อมด้วยญาติทั้ง ปวงเถิด ข้าพเจ้าจะไปเลี้ยงดูมารดาบิดาผู้แก่เฒ่าชรานอนอยู่ในถ้ำ. จบ มาตุโปสกคิชฌชาดกที่ ๔.