๒. สุนขชาดก

สุนัขที่ไม่กัดกินเชือกหนังนี้โง่จริง ธรรมดาบุคคลควรจะเปลื้องตนจากเครื่องผูก กินแล้วกลับบ้าน (สุนัขได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

คำที่ท่านกล่าวนั้นยังฝังใจข้าพเจ้า และข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะรอจนกว่าคนจะนอนหลับสุนขชาดกที่ ๒ จบ

พาโล วตายํ สุนโข โย วรตฺตํ น ขาทติ พนฺธนา จ ปโมเจยฺย อสิโตว ฆรํ วเช ฯ

สุนัขตัวใด ไม่กัดเชือกหนังให้ขาด สุนัขตัวนั้น โง่เขลามาก สุนัขควร จะเปลื้องตนเสียจากเครื่องผูก กินเชือกหนังเสียให้อิ่ม แล้วจึงค่อย กลับไปยังที่อยู่ของตน.

อฏฺฐิตํ เม มนสฺมึ เม อโถ เม หทเย กตํ กาลญฺจ ปฏิกงฺขามิ ยาว ปสุปตุชฺชโนติ ฯ สุนขชาตกํ ทุติยํ ฯ ---------

คำที่ท่านกล่าวนี้ฝังอยู่ในหัวใจของข้าพเจ้า อนึ่ง ข้าพเจ้ายังได้จำไว้ใน ใจแล้ว ข้าพเจ้าจะรอเวลาจนกว่าคนจะหลับ. จบ สุนขชาดกที่ ๒.